F.P.JOURNEFFC

هر ساعت با آرایشِ متفاوتی از انگشتانِ مفصل‌دار نمایش داده می‌شود.

نتیجه، یک الفبای مکانیکی از دوازده حالت است؛ فرمِ دستِ انسان به سامانه‌ای برای خواندنِ زمان تبدیل می‌شود.

این دست صرفاً تزئینی نیست. هر انگشت یک جزءِ مکانیکیِ مفصل‌دار است که باید دقیقاً در موقعیتِ تعریف‌شده‌ی خود قرار بگیرد.

تیتانیوم جرمِ اجزای متحرک را پایین نگه می‌دارد، در حالی که جزئیاتِ حجمیِ دست حفظ می‌شوند؛ همان جزئیاتی که این نمایشگر را در نگاهِ اول قابل‌شناسایی می‌کنند.

فرمِ این دستِ مکانیکی از یک دستِ مصنوعیِ تاریخی مرتبط با جراحِ دوره‌ی رنسانس، آمبرواز پاره، الهام گرفته است.

در FFC، آن ارجاعِ تاریخی به یک مکانیزمِ مفصل‌دارِ مینیاتوری تبدیل شده است؛ نقطه‌ای که کالبدشناسی، تاریخ و ساعت‌سازی به هم می‌رسند.

پشتِ هر حالت، یک توالیِ مکانیکیِ برنامه‌ریزی‌شده قرار دارد که باید حرکتِ انگشتان را هماهنگ کند و هم‌زمان پایداریِ سامانه‌ی زمان‌سنجی را حفظ کند.

این پیچیدگی صرفاً برای نمایشِ حرکت نیست؛ هر حرکت باید حالتِ فیزیکیِ دست را به نشانه‌ای خوانا برای نمایشِ ساعت تبدیل کند.

به حرکت درآوردنِ انگشتانِ مفصل‌دار انرژی می‌خواهد؛ به همین دلیل، کاهشِ جرمِ اجزای متحرک بخشی مهم از مسئله‌ی مهندسی است.

کالیبرِ اتوماتیکِ 1300.3 با فرکانسِ ۳ هرتز کار می‌کند و ذخیره‌ی انرژیِ آن حدود ۱۲۰ ساعت (±۱۲ ساعت) است.

فرانسیس فورد کاپولا ایده‌ی اصلیِ این نمایشگر را مطرح کرد؛ فرانسوا-پل ژورن آن پرسش را به یک ساعتِ واقعی در قلمروِ ساعت‌سازیِ فاخر تبدیل کرد.

این همکاری از جنسِ همکاری‌های معمول با چهره‌های مشهور نیست؛ ایده‌ای از بیرونِ دنیای ساعت‌سازی است که یکی از متمایزترین ساعت‌سازانِ مستقل آن را به زبانِ مکانیک ترجمه کرده است.

پیش از عرضه‌ی نسخه‌ی تولیدیِ FFC، F.P.Journe نمونه‌ی یکتای FFC Blue را برای Only Watch 2021 معرفی کرد.

این نمونه با قیمتِ ۴٬۵۰۰٬۰۰۰ فرانکِ سوئیس فروخته شد و نخستین حضورِ عمومیِ ایده‌ای بود که توسعه‌ی آن سال‌ها زمان برده بود.