PHILIPPE DUFOURA FARBOD PANAHI STORY

فیلیپ دوفور برای من فقط یک ساعت‌ساز نیست؛ نمادِ مقاومت در برابر پروپاگانداییه که هر روز به ما می‌گه بجنب، دیر شده، بقیه از تو جلو افتادن، صبح‌ها زودتر پاشو، روزی ده شات اسپرسو بخور، کامیونیتی بساز، فروشگاه بزن تا از بقیه عقب نمونی.

دقیقاً وقتی صنعت ساعت داشت به سمت مدرنیزه شدن، ماشین‌آلات صنعتی، تولید بیشتر و پول می‌رفت، فیلیپ دوفور یک تصمیم گرفت: پیشرفت نکردن.

توی کارگاهش موند و با ابزارهایی که ریشه‌شون به حدود صد و پنجاه سال پیش برمی‌گشت، به ساخت تعداد محدودی ساعت ادامه داد.

ماه‌ها قطعاتی رو پولیش می‌کرد که حتی صاحب ساعت هم هیچ‌وقت نمی‌دیدشون.

در نزدیک به سه دهه، میانگین سالی هشت عدد ساعت ساخت. فقط هشت تا.

اما وقتی داشت به فلزها زندگی می‌بخشید، خودش هم زندگی می‌کرد. این کندی، زمانِ تلف‌شده نبود؛ شیوه‌ای بود که انتخاب کرده بود باهاش زندگی کنه.

حالا ساعت‌هاش چند میلیون دلار می‌ارزن و اسمش در دنیای ساعت کاملاً شناخته‌شده‌ست. اما برای من، ارزش این داستان همیشه مربوط به قبل از این قیمت‌ها بود.

همون زمانی که نمی‌دونست تهش چی می‌شه؛ فراموش می‌شه یا می‌مونه. اما با همه‌ی وجودش اون قطعه رو به بهترین شکل ممکن پولیش می‌کرد.

دوفور صنعتی نشد؛ دقیقاً مثل قزل‌آلا، برخلاف جریان شنا کرد.

اون با ساعت‌هاش تنها بود، من با شما.

من این کار رو، این روایت رو دوست دارم. حتی با اینکه نمی‌دونم تهش چی می‌شه، می‌خوام درست انجامش بدم؛ حتی قسمت‌هایی رو که شما هیچ‌وقت نمی‌بینید.